یادش بخیر. ۶ سال پیش بود که کرونا اومد، همه جا بسته شد، مدارس مجازی شد و خیل عظیمی از همسن‌های من و خیلی های دیگه اومدن بیان و شروع کردن به وبلاگ نویسی. نه فقط بیان، بلاگفا، میهن بلاگ و جاهای دیگه هم بودن. میهن بلاگ که عمرش به دنیا نبود. (به همین سرعت ۵ سال ازش گذشت)
این گروه تازه دست به قلم شده، کم کم دیدن نه مثل اینکه بیان کافی نیست و همه تو بیان نیستن. این شد که کم کم یه چیزی به اسم «دیلی چنل» راه افتاد (کانال روزمره یا شخصی هم بهش میگن). بعضیا هم یه مدت بیانو کنار گذاشتن اما این لذت نوشتن رو نمیشد با چیزی جایگزین کرد و این باعث شد که این بار برن تو تلگرام. یه گروه معدودی هم رفتن تو ایتا که، بگذریم.
حالا دوباره با nuke شدن اینترنت بین‌الملل و قطع شدن تمام راه های ارتباطی (بجز تعداد معدودی که اون هم نه در دانش ماست و نه در دسترس ما) دوباره وبلاگستان فارسی پر شده از کسایی که کانالشون دستشون نیست، مثل خودم که چرا دروغ؟ بعد از درست شدن ( XD ) اینترنت دوباره میریم میشینیم سر جامون.
تاریخچه پستای اینجارو که ببینید کلا دوتا پسته. سلام و خداحافظی. فعالیتم تو یه وبلاگ دیگه بود.

اینجا منو یاد اون دوران میندازه. هنوز کنار وبلاگم نوشته «یه کلاس هفتمی». هنوز یادمه مهاجرتمو از اینجا به ویرگول و از ویرگول به امیگو. رفیقایی توی همین مهاجرتا پیدا کردم که هنوز با هم تقریبا هرروز حرف میزنیم. تو این ده روز هم سعی کردم لاگین کنم، اما یوزرنیمم یادم نبود که از تو پسورد منیجرم پیداش کردم.
اسم اینجا یوزرنیمم بود. چیزی که روزگاری هویت مجازیم رو می‌ساخت (و هنوز هم تا حدودی هست). شاید تغییرش دادم و اینجارو شبیه کانالم کردم.

خلاصه که خوش برگشتید، خوش برگشتیم، اگه جدیدید هم خوش اومدید.

امروز، ۱ بهمن ماه، ساعت ۱:۱۵ بامداد، یازدهمین روز همدردی با کره شمالی.